Halogen Flare Pro Ελληνικά

Ηλεκτρομαγνητισμός

Δεοξυριβονουκλεϊκό

Ηλεκτρομαγνητικός

Σιδηρομαγνητικός

Οργανομεταλλικός

Κρυσταλλοποίηση

Πιεζοηλεκτρικός

Η ΧΗΜΕΊΑ ΕΊΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΉΜΗ ΤΟΥ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΎ ΤΗΣ ΎΛΗΣ. ΑΠΌ ΤΗ ΣΤΙΓΜΉ ΠΟΥ ΔΎΟ ΆΤΟΜΑ ΜΟΙΡΆΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΠΡΏΤΗ ΦΟΡΆ ΈΝΑ ΗΛΕΚΤΡΌΝΙΟ, Η ΎΛΗ ΞΕΚΙΝΆ ΈΝΑ ΤΑΞΊΔΙ ΔΕΣΜΏΝ, ΔΙΑΣΠΆΣΕΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΔΙΑΤΆΞΕΩΝ ΠΟΥ ΒΡΊΣΚΕΤΑΙ ΠΊΣΩ ΑΠΌ ΚΆΘΕ ΑΝΤΊΔΡΑΣΗ ΣΤΟ ΣΎΜΠΑΝ. Η ΚΑΎΣΗ, Η ΚΡΥΣΤΆΛΛΩΣΗ, Η ΖΎΜΩΣΗ ΚΑΙ Η ΦΩΤΟΣΎΝΘΕΣΗ ΑΠΟΤΕΛΟΎΝ ΠΑΡΑΛΛΑΓΈΣ ΤΟΥ ΊΔΙΟΥ ΘΕΜΕΛΙΏΔΟΥΣ ΘΈΜΑΤΟΣ: ΤΗΣ ΑΔΙΆΚΟΠΗΣ ΑΝΆΠΛΑΣΗΣ ΤΩΝ ΜΟΡΊΩΝ ΥΠΌ ΤΗΝ ΠΊΕΣΗ ΤΗΣ ΕΝΈΡΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΌΝΟΥ.

Η ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΧΗΜΕΊΑ ΚΑΤΈΧΕΙ ΜΙΑ ΠΑΡΆΞΕΝΗ ΚΑΙ ΌΜΟΡΦΗ ΘΈΣΗ ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΡΑΤΌ ΚΑΙ ΤΟ ΑΌΡΑΤΟ. ΑΠΌ ΤΗ ΜΊΑ ΠΛΕΥΡΆ, ΠΑΡΆΓΕΙ ΑΠΤΆ ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΑ: ΦΆΡΜΑΚΑ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΕΊΝΟΥΝ ΤΗ ΖΩΉ, ΠΟΛΥΜΕΡΉ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΏΝΟΥΝ ΤΙΣ ΠΌΛΕΙΣ ΜΑΣ, ΛΙΠΆΣΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΡΈΦΟΥΝ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΎΡΙΑ ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ. ΑΠΌ ΤΗΝ ΆΛΛΗ, ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΌ ΤΗΣ ΒΡΊΣΚΕΤΑΙ ΠΈΡΑ ΑΠΌ ΚΆΘΕ ΆΜΕΣΗ ΑΝΤΊΛΗΨΗ, ΣΤΟΝ ΧΏΡΟ ΤΩΝ ΤΡΟΧΙΑΚΏΝ, ΤΩΝ ΚΒΑΝΤΙΚΏΝ ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΛΛΗΛΕΠΙΔΡΆΣΕΩΝ ΠΟΥ ΚΑΝΈΝΑ ΜΙΚΡΟΣΚΌΠΙΟ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΈ ΝΑ ΑΝΑΛΎΣΕΙ. ΟΙ ΧΗΜΙΚΟΊ ΕΡΓΆΖΟΝΤΑΙ ΜΈΣΩ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΟΎ, ΧΤΊΖΟΝΤΑΣ ΜΟΝΤΈΛΑ ΑΠΌ ΦΆΣΜΑΤΑ, ΚΙΝΗΤΙΚΉ ΑΝΤΙΔΡΆΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΜΟΝΕΤΙΚΉ ΜΕΛΈΤΗ ΚΡΥΣΤΑΛΛΩΜΈΝΩΝ ΔΕΙΓΜΆΤΩΝ.

Η χημεία βρίσκεται σε ένα ιδιαίτερο σταυροδρόμι των επιστημών, ούτε τόσο θεμελιώδης όσο η φυσική ούτε τόσο άμεσα απτή όσο η βιολογία, όμως αρρήκτως συνδεδεμένη και με τις δύο. Εκεί όπου η φυσική περιγράφει τους νόμους που διέπουν την ενέργεια και την ύλη στο πιο βασικό τους επίπεδο, και η βιολογία χαρτογραφεί την περίπλοκη μηχανική των ζωντανών συστημάτων, η χημεία καταλαμβάνει το ενδιάμεσο έδαφος όπου τα άτομα γίνονται μόρια, τα μόρια γίνονται αντιδράσεις, και οι αντιδράσεις συναρμολογούνται στις ουσίες και τις διεργασίες που γεμίζουν τον κόσμο. Είναι η επιστήμη του πώς ένα πράγμα γίνεται κάτι άλλο, και η μόνη που εξηγεί γιατί τέτοιοι μετασχηματισμοί συμβαίνουν εξαρχής. Η ιστορία της χημείας είναι μια μακρά μετανάστευση από τον μυστικισμό προς τη μέτρηση. Οι μεσαιωνικοί αλχημιστές, αν και σήμερα απορρίπτονται για την αναζήτησή τους της φιλοσοφικής λίθου, έχτισαν παρ' όλα αυτά τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η σύγχρονη πρακτική. Έμαθαν να αποστάζουν, να κρυσταλλώνουν, να διαχωρίζουν, να συνδυάζουν, καταγράφοντας τις παρατηρήσεις τους με ολοένα μεγαλύτερη φροντίδα ακόμη κι όταν τα θεωρητικά τους πλαίσια ήταν εντελώς λανθασμένα. Έως τον δέκατο όγδοο αιώνα, οι προσεκτικές ζυγίσεις του Λαβουαζιέ είχαν αρχίσει να αποδομούν αιώνες σύγχυσης γύρω από τη φύση της καύσης, και εντός εκατό ετών είχε αναδυθεί ο περιοδικός πίνακας ως ενοποιητικός χάρτης των στοιχείων.